Za punkt wyjścia do poszukiwania specyficznych cech jakie powinna posiadać nauczycielka przedszkola uczynić należy przyjętą w naszym kraju koncepcję wychowania przedszkolnego. Zgodnie z nią chodzi o takie cechy osobowe nauczycielki (postawy, zasady etyczne), które umożliwiłyby właściwy rozwój sfery emocjonalno-motywacyjnej i społecznej dzieci i harmonijny rozwój ich osobowości. Moralność zawodowa nauczycielki powinna wyznaczać jej obowiązki wobec wychowanków, przypominać o odpowiedzialności nie tylko za efekty wychowawcze, ale przede wszystkim za bezpieczeństwo i najszerzej pojęty rozwój dzieci.
Idealna nauczycielka powinna się więc odznaczać przychylnością wobec wychowanków, i wykazywać dobrą wolę i umiejętności w kierunku zaspokajania ich potrzeb. Powinna posiadać wrażliwość emocjonalną, skłonności opiekuńcze, zdolność indywidualnego zajmowania się dziećmi, być osobą życzliwą, cierpliwą, gotową poznawać przeżycia i zainteresowania wychowanków. Powinna też przyjmować pełną odpowiedzialność za efekty swojej pracy, tzn. przewidywać skutki swojego postępowania pedagogicznego. Musi być sprawiedliwa w ocenie dzieci, musi postępować w imię słuszności i dobra każdego dziecka. Musi podejmować ciągłe kształcenie pedagogiczne w celu lepszego poznawania i rozumienia dzieci. Musi zawsze pamiętać, że odpowiedzialna jest przed dziećmi, ich rodzicami, własną grupą zawodową, władzami oświatowymi, a przede wszystkim przed własnym sumieniem.
W pracy nauczyciela niezbędne są umiejętności diagnostyczne, prognostyczne, prewencyjno-korekcyjne, socjotechniczne.
Umiejętności diagnostyczne polegają na przestrzeganiu praw rządzących procesami wychowania i kształcenia w przedszkolu oraz prawidłowości rozwojowych w połączeniu ze znajomością dzieci, ich podstawowych potrzeb biologicznych, emocjonalnych i psychospołecznych. Należy do nich również uwzględnienie w sposobach podejścia pedagogicznego indywidualnych właściwości i możliwości dzieci oraz umiejętności określania poziomu ich rozwoju fizycznego, intelektualnego, emocjonalnego i społecznego.
Umiejętności prognostyczne wymagają właściwego wnioskowania o możliwościach rozwojowych dzieci, przewidywania konsekwencji różnych metod postępowania, i podejmowanie optymalnych decyzji.
Umiejętności prewencyjno-korekcyjne obejmują postawienie prawidłowej diagnozy oraz dalsze skuteczne oddziaływanie pedagogiczne, a więc: realizację rozwoju potencjalnych możliwości każdego dziecka, zapobieganie powstawaniu trudności wychowawczych i kompensowanie wpływu niekorzystnych czynnikow środowiskowych, wyrównywanie zaniedbań rozwojowych przy współpracy z lekarzem i psychologiem.
Umiejętności socjotechniczne sprowadzają się do znajomości praw rządzących grupą dziecięcą oraz umiejętności takiego kierowania zespołem dziecięcym, aby uzyskać pożądane efekty w procesie wychowawczym, a zwłaszcza w uspołecznieniu dzieci.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz